余既和乐天诗而喜于年及之心犹不能自已又复再和八首 其四
宋 · 吴芾
先子春秋仅八旬,一生多难只安贫。
岂期有子登清禁,亦复如今作老人。
共羡浮荣光故里,自惭实德忝吾亲。
从前万事皆逾分,只合归休保此身。
4 lines · from chinese-poetry (MIT)The source text is in traditional characters; shown here simplified
宋 · 吴芾
先子春秋仅八旬,一生多难只安贫。
岂期有子登清禁,亦复如今作老人。
共羡浮荣光故里,自惭实德忝吾亲。
从前万事皆逾分,只合归休保此身。
4 lines · from chinese-poetry (MIT)The source text is in traditional characters; shown here simplified