初春
宋 · 王质
痴云漠漠低压屋,雨意垂垂筛似粟。
半夜春声到幽竹,方槽溜溜泻寒玉。
梦破簷牙声未干,开门山色青攒攒。
东君放步到篱脚,桃李稍稍敷春妍。
既雨即晴应更好,将及清明借芳草。
庙堂老手调阴阳,故应随意为雨晹。
6 lines · from chinese-poetry (MIT)The source text is in traditional characters; shown here simplified
宋 · 王质
痴云漠漠低压屋,雨意垂垂筛似粟。
半夜春声到幽竹,方槽溜溜泻寒玉。
梦破簷牙声未干,开门山色青攒攒。
东君放步到篱脚,桃李稍稍敷春妍。
既雨即晴应更好,将及清明借芳草。
庙堂老手调阴阳,故应随意为雨晹。
6 lines · from chinese-poetry (MIT)The source text is in traditional characters; shown here simplified